Over mij en wat vaak ongezien blijft

Als kind keek ik vaak stil mee naar de wereld van volwassenen.

Op deze foto ben ik nog klein.
Mijn opa en oma zetten hun handtekening onder een document.
Daarom werd dit moment vastgelegd.

Alle aandacht gaat naar de handtekening.
Maar mijn blik is ergens anders.

Ik kijk naar het gezicht van mijn opa.
Aandachtig.
Nieuwsgierig.

Alsof ik iets probeer te begrijpen dat niet wordt uitgesproken.
Terwijl de volwassenen bezig zijn met het moment waarvoor getekend wordt, neem ik iets in me op.

Niet zichtbaar.
Maar wel aanwezig.

Een paar jaar later kregen we op school de opdracht ‘maak kleding voor de toekomst’.

De meeste kinderen begonnen meteen met knutselen.
Maar in mijn hoofd kwamen vragen.

Hoe kunnen we nu weten hoe kleding er in de toekomst uitziet?
Misschien bestaan deze materialen dan niet eens meer.

Ik zei het niet hardop.

Iedereen was al begonnen.
Dus het leek geen relevante vraag.

En ik wist niet goed wat ik dan wél moest doen.
Dat maakte me een beetje onzeker.
En tegelijkertijd voelde de opdracht daardoor een beetje … nutteloos.

Dus deed ik iets waar niemand iets van kon vinden.
Ik maakte de binnenkant van mijn ‘helm’, de doos, zacht.

Urenlang was ik er mee bezig.
Af en toe kwam er een leerkracht langs.
Ze boden hulp aan.

Ik merkte hun verwondering.
Alsof ze probeerden te begrijpen wat ik aan het doen was.

Mijn aandacht bleef bij de binnenkant.

Pas veel later begon ik te begrijpen wat daar speelde.

Voor sommige kinderen begint alles met willen begrijpen.
Zo keek ik als kind al naar de wereld.

Toen mijn eigen kinderen later tegen vergelijkbare knelpunten aanliepen, herkende ik iets. Maar als iets voor jou normaal voelt, hoe herken je dan dat het niet voor iedereen zo werkt?

Dat inzicht bleek de sleutel.
Daar ontstond Ongezien Potentieel.

Met Ongezien Potentieel wil ik ruimte geven aan wat vaak ongezien blijft.

Voor ouders die voelen dat gedrag niet altijd het hele verhaal vertelt.